Diagnoza autyzmu u kobiet. Gdy stereotyp długo zasłania obraz
Nie istnieje osobny „kobiecy autyzm”, ale sposób prezentacji cech może odbiegać od stereotypu zbudowanego wokół najbardziej widocznych zachowań. Dlatego w diagnozie ważny jest koszt funkcjonowania, nie tylko to, czy ktoś z zewnątrz wydaje się społecznie sprawny.
Maskowanie może ukrywać trudność
Przygotowywanie rozmów, kopiowanie sposobu mówienia innych osób, świadome pilnowanie mimiki albo analizowanie zasad społecznych może prowadzić do dobrego wyniku na zewnątrz i dużego zmęczenia od środka.
Zainteresowanie nie musi wyglądać „nietypowo”
Znaczenie ma nie tylko temat zainteresowania, ale intensywność, sposób angażowania się, potrzeba powtarzalności i funkcja, jaką zainteresowanie pełni w życiu.
Późna diagnoza nie oznacza późnego początku
Rozpoznanie w wieku 30 czy 40 lat nie oznacza, że cechy pojawiły się wtedy. Częściej zmieniły się wymagania życia albo przestały działać dotychczasowe strategie kompensacji.
Różnicowanie pozostaje obowiązkowe
Lęk, trauma, ADHD, zaburzenia nastroju czy doświadczenia społeczne mogą wpływać na obraz. Rzetelna diagnoza nie polega na dopasowywaniu historii do jednej tezy.
psycholog, psychotraumatolog
Profil specjalistki